سرزمین پسته

در دهه‌های گذشته، وقتی صحبت از سبد محصولات صادراتی ایران می‌شود، همواره چند قلم هستند که جزئی جداناشدنی از این دسته به شمار می‌آیند. محصولاتی مثل نفت و زعفران و فرش و پسته. که ما با آخریش کار داریم.
در مورد نقش اقتصادی و واردکردن ارز به کشور و این که کالاهایی از این دست می‌توانند به توسعه‌ی اقتصادی کشور کمک کنند و جایگاه تجاری ایران در جهان را تثبیت کنند و مسائل این‌چنینی، زیاد بحث شده. با این که هنوز هم ظرفیت گفت‌وگو و پژوهش‌های بیشتری در این زمینه وجود دارد.
اما هیچ‌گاه در مورد تاریخ روایی این محصول در ایران کار یکپارچه‌یی صورت نگرفته و همین کمبود، بهانه‌ی متولدشدن «سرزمین پسته» شد. کتابی که روایتی از سرگذشت پسته‌ست، از رفسنجان تا کالیفرنیا.
سیدمجتبی حسینی اصالتا رفسنجانی‌ست و به دلیل شغل اجدادی‌شان، یک سرِ هرچه خاطره از کودکی‌اش و مواجهاتش با پدربزرگش دارد به پسته می‌رسد. از حیاط موزاییکی خانه‌ی مادربزرگش که مفروش از پسته‌های زیرِ آفتاب رهاشده بود تا خشک شوند گرفته تا اتاق دربسته‌ی کنج همان حیاط، که لبالب بود از انبوه پسته‌های روی هم ریخته‌شده. اتاقی که مثل استخر توپ، محل شیطنت‌های کودکی‌ نویسنده بود و شناکردنش در دریاچه‌ی پسته‌های خشک‌شده.
همین تجربه‌های زیستی بود که با تجربیات کاری مجتبی حسینی در حوزه‌ی رسانه و روایت درآمیخت تا او را به سمت نوشتن تاریخ روایی پسته در رفسنجان سوق بدهد. و این تصویر کلیِ روایی شکل نمی‌گرفت مگر با کنار هم قرارگرفتن تعداد زیادی از خرده‌روایت‌های مربوط به پسته، از ماجراهای گوناگونی که در این مسیر طولانی تاریخی اتفاق افتاده است. روایت‌هایی درباره‌ی جهان پسته و آدم‌های آن. این که چه‌جور مردمانی بودند و چه ایده‌هایی داشتند و با چه چالش‌هایی روبه‌رو شدند.
و این‌گونه بود که سرزمین پسته متولد شد.

«سرزمین پسته» کاری‌ست از موسسه مدرسه‌ی نوشتن که با قلم سیدمجتبی حسینی در ۲۵۶ صفحه نوشته شده و انتشارات #سوره‌_مهر آن را روانه‌ی بازار کرده.