سیل‌یاری

هرقدر که در ایران عزیزمان با حادثه و بلا دست‌به‌گریبانیم، در روایت این حادثه‌ها کاهلی کرده‌ایم. هر بار گوشه‌یی از کشورمان می‌لرزد یا آب می‌گیرد یا به ویروسی بدون مرز نگران می‌شود و ما شاید بعدها از «سال سیل» یا «روزهای زلزله» یا «ایام خشکی» و «ماه‌های کرونایی» کلیاتی بخوانیم، ولی کم‌تر از جزئیات باخبر بوده‌ایم و تقریبا روایتی از آن روزها ارائه نکرده‌ایم. در بولتن و روزنامه و خبرگزاری آتشی‌مزاج بوده‌ایم و تندتند چیزهایی نوشته‌ایم، ولی پای ادبیات را به میان نکشیده‌ایم. از زبان ادبیات حوادث کشورمان را روایت نکرده‌ایم. ادبیات بهترین حیطه برای بیان دردها و بلاهاست. از همه ماندگارتر و مؤثرتر است. فرم حادثه در ادبیات یافت می‌شود. ولی ادبیات ایرانی در بیان مصائب ایرانی هم‌چنان زمین آیش است. یعنی زمینی که قوت و استعداد ثمردهی دارد ولی جدی‌اش نمی‌گیرند و در آن چیزی نمی‌کارند.
#سیل_یاری بذری‌ست که در زمین روایت بحران کاشته شده. کتابی که خواسته در کنار حاضران در سیل خوزستان، این بلای بزرگ را روایت کند. #میثم_امیری برای نگارش کتاب، همراه با یکی از تیم‌های گشتی هلال احمر به مناطق سیل‌زده رفت و دیده‌هایش را ثبت کرد. تا به مخاطبان نشان دهد سیل‌یاری فقط یاری‌رساندن در سیل نیست، بلکه یاری‌رساندن به خود سیل هم هست! کاری که دستگاه مملکت ما در سیل سال ۹۸ خوزستان انجام داد.

کتاب «سیل‌یاری» بعد از «بحران روایت بحران»، دومین اثر از «مجموعه‌ی روایت بحران» مدرسه‌ی نوشتن است.