صمود

“صمود” ماجرای سفری‌ست به شهر غزه، سوار بر کلمات. سفری که قرار است مفهوم زندگی در دل حرمان را به مخاطبش نشان دهد.

مردم باریکه‌ی غزه، دست کم از پانزده‌سال پیش تا کنون، در شدیدترین محاصره‌ی تاریخ قرار دارند. اشغال‌گران این سرزمین با بستن راه خشکی و دریا و آسمان به روی ساکنان، این شهر را به بزرگ‌ترین زندان زمین تبدیل کرده‌اند.

شاید بشود گفت این خلاصه‌ی چندخطی حرمانی‌ست که مردم غزه دارند با آن زندگی می‌کنند. وضعیتی که هیچ‌کس بهتر از غسان کفانی نتوانسته آن را توصیف کند: «وطن یعنی هیچ‌کدام از این‌ها نباید اتفاق می‌افتاد.»

مهدی صدرالدین در کتاب صمود، با سفری که در دنیای کلمات به شهر غزه داشته، سعی کرده تا در قلب این ویرانی و حرمان، جوانه‌های زندگی را بیابد و به مخاطب نشان بدهد. او از میان چندین و چند کتاب و ده‌ها روایت، روایاتی که بوی زندگی می‌دادند را گلچین و ترجمه کرده و در این کتاب، کنار هم قرارشان داده.

اهالی غزه شعاری دارند که مبنای زندگی آن‌هاست: «غزة الصمود!» “صمود” مفهومی‌ست که با یک کلمه و دو کلمه نمی‌توان توضیحش داد. باید رفت در دل روزمره مردم، باید با آن‌ها زندگی کرد تا متوجه چیستی این مفهوم شد. این کار دقیقا هدفی‌ست که کتاب صمود دنبال آن است.

معنای تحت‌اللفظی صمود یعنی پایداری، یعنی ایستادگی، یعنی ماندن. اما صمود هیچ‌کدام از این‌ها نیست. صمود برای اهالی غزه یعنی تنها دستاویز باقی‌ماندن در این جهان. یعنی اگر در برابر حرمان کم آوردی و خم به ابرویت نشست، باز هم دست از مقاومت برنداری و کاری کنی تا حرمان به بخشی از زندگی‌ات تبدیل شود؛ تا همراه آن اتفاقات بزرگ‌تری را رقم بزنی.