اردک دیوانه

جنگ دوازده‌روزه‌یی که بین ایران و رژیم اشغالگر اسراییل درگرفت، اولین جنگ تاریخ سرزمینمان بود که خط مقدم در آن معنایی نداشت. چرا که این تجاوز نه از مرزها، که از قلب پایتخت کشورمان آغاز شد؛ از تهران.
برای همین در این دوازده روز، مسائل کلاسیکی که از تجربه‌ی دفاع مقدس هشت‌ساله پیرامون حال‌وهوای جنگ در ذهنمان بود رنگ‌وبوی دیگری گرفت. دیگر مسئله‌ی اعزام به جبهه و جمع‌شدن در مسجد و آمادگی برای جنگ تن‌به‌تن مطرح نبود. جنگْ تبدیل به جنگ پهپادها و موشک‌ها و جنگنده‌ها شده بود. نه ما و نه دشمن لشکری نداشتیم که بشود آرایشش را حدس زد و تحلیل کرد و بر اساس آن آماده‌ی تک و پاتک شد.
در این دوازده روز اصل بر غافل‌گیری بود. هم برای ما و هم برای دشمن متجاوز.
بر همین اساس بود که «حامد هادیان» نیز مانند میلیون‌ها تهرانی دیگر، وقتی در آن بامداد خونین صدای انفجارها را در جای‌جای پایتخت شنید غافل‌گیر شد. حتی با وجود این که او اصالتا خبرنگار جنگی‌ست و از این صحنه‌ها کم ندیده بود و از این صداها کم نشنیده بود.
از ظهر روز اول حمله، وقتی کوچه‌ی محل سکونت هادیان در اثر انفجار لرزید، او تصمیم گرفت تا کار همیشگی‌اش را بکند. با این که این بار او در پی جنگ روانه نشده بود و این خود جنگ بود که مهمان خانه و زندگی‌اش شده بود. و با این که هنوز سایه‌ی ابهام و بهت از روی شهر کنار نرفته بود.
حامد هادیان تصمیم گرفت تا به شیوه‌یی که بلد بود در این جنگ شرکت کند: روایت.
این نکته نباید فراموش شود که هر تیر و بمب و موشکی که به هدفش اصابت می‌کند، تازه شروع ماجراست. اصلْ روایت درست و نزدیک به واقعیت از واقعه است. و کار هادیان در «اردک دیوانه» دقیقا همین است. او در روزهای جنگی تهران به جست‌وجوی سوژه‌هایی در گوشه‌وکنار شهر رفت که ثبتشان اهمیت داشت و بیم آن بود که وقتی شعله‌های نبرد فروکش کردند، از یادها بروند. در حالی که مهم‌ترین مسئله بعد از آتش‌بس، هرچند موقت، روایت لحظه‌های جنگ است.
اردک دیوانه روایت‌هایی‌ست از همین لحظات. لحظات دوازده‌رور نبرد اسراییل با ایران.

اردک دیوانه اثری‌ست از موسسه مدرسه نوشتن و به قلم حامد هادیان که انتشارات به‌نشر آن را روانه‌ی بازار کرده.