رنجین‌کمان

رنجین‌کمان حاصل بی‌تفاوت نگذشتن از کنار آدم‌هاست.

ویژگی مهمی که بخش زیادی از انرژی غلامرضا طریقی را دائما به خودش معطوف می‌کند؛ “دیدن”. خوی و خصلتی که احتمالا ریشه در پیشه‌ی او دارد که شاعری‌ست.

نویسنده‌ی این کتاب انسان‌ها را بخشی از منظر شهر یا روستا یا به‌طور کلی محیطی که در آن هستیم نمی‌بیند. هیچ‌کدام از انسان‌ها را. تا جایی که حواس پنج‌گانه‌اش یاری کند با آن‌ها همراه می‌شود و بی‌آن‌که اراده‌ای برای این کار داشته باشد آن‌ها را وارد زندگی‌اش می‌کند. یا در برخی موارد خودش را وارد زندگی آن‌ها می‌کند. از پیرمرد دست‌فروشی که در کنار یک پیاده‌روی شلوغ نشسته و زنی که جلوی بیمارستان در خودش فرورفته و خیره به تابلوی بیمارستان است گرفته تا دیدن لبخندهای یک زوج عاشق روی نیمکت پارک و کودک خنده‌رویی که دست‌دردست مادربزرگ کهنسالش دارد از جایی رد می‌شود.

همین ویژگی در کنار آسیب‌ها و آفت‌هایش، در کنار غم‌ها و شادی‌هایش، او را دارنده‌ی این بخت کرده که بیننده و شنونده‌ی قصه‌ی زندگی انسان‌های متعددی باشد.

رنجین‌‌کمان عصاره‌ای از همین دیدن‌هاست. روایت‌هایی از زندگی انسان‌هایی که #غلامرضا_طریقی در سال‌های مختلف با آن‌ها مواجه شده است. انسان‌هایی که رنجی و عشقی و شکیبایی‌یی برای روایت‌کردن داشتند.