معلم خصوصی

ریاضی به درد کجای زندگی‌مان می‌خورد؟!

گیتی باقری در مقدمه‌ی کتاب معلم خصوصی ماجرای علاقه‌مندشدنش به ریاضی را تعریف می‌کند. علاقه‌ای که بر حسب اتفاق به وجود آمد. زمانی که راهنمایی بود و معلم پرورشی‌اش به مرخصی بارداری رفت و او شد مسئول کتاب‌خانه‌. مسئولیتی که شش‌ماه طول کشید و این شش‌ماه باعث انس او با کتاب‌های ریاضی شد. آن‌قدر که از نمره‌های تک رقمی در درس ریاضی رسید به نمره‌ی بیست و بعد کم‌کم کارش به جایی رسید که همه او را به ریاضی‌بلدبودنش شناختند. برای همین از همان نوجوانی هرکس که در ریاضی مشکل داشت به سراغ او می‌آمد. از برادر و پسردایی گرفته تا همسایه‌ها. و او شد معلم خصوصی ریاضی.

مسئله‌ و نسبت گیتی باقری با ریاضی اما به این‌جا محدود نمی‌شود. دروازه‌ی ریاضیات برای او به‌نوعی درگاه ورود به درک جهان هستی‌ست. نویسنده این رابطه را با تأسی از جمله‌ای که به گالیله منسوب است بیان می‌کند: «جهان هستی همواره در برابر دیدگان حیرت‌زده‌ی انسان گسترده خواهد ماند و انسان هرگز نمی‌تواند آن را درک کند. مگر این که زبانی را که این جهان با آن نوشته شده و توضیح داده شده است، یاد بگیرد و حروف آن را بشناسد. این زبان چیزی جز ریاضیات نیست و این حروف جز مثلث، دایره و سایر اشکال هندسی چیز دیگری نیستند.»

 عمق پیوند با ریاضی، جهان‌بینی نویسنده را با این علم عجین کرده. او جهان را با عینک ریاضیات نظاره می‌کند. به همین دلیل مثلا وقتی دانش‌آموزان و دانشجویان از او می‌پرسند که این فرمول‌ها به چه درد زندگی می‌خورند؟ او می‌تواند ساعت‌ها برهان و دلیل برای فواید ریاضی بیان کند. معلم خصوصی پاسخی به این پرسش است که در لابه‌لای تجربه‌های تدریس ریاضی نویسنده به آن پرداخته می‌شود. پرسشی از رابطه‌ی ریاضی و زندگی.